English please read HERE Zdjęcie znalezione w sieci, rysunek Anna Krenz Tekst Anny Alboth z Guardiana (patrz link powyżej) został przetłumaczony na polski przez Jacka Pałasińskiego i opublikowany na Drugim Obiegu, jego codziennych facebookowych doniesieniach na temat polityki polskiej i światowej. Doniesienia te są wspaniałym dziełem; reblogowałam tu już kilka z nich i zachęcam wszystkich do podjęcia próby zaprzyjaźnienia się z panem Jackiem na Facebooku, po to, żeby móc prawie codziennie czytać rzetelną “prasówkę”, pełną faktów nieznanych szerszemu ogółowi i wspaniałych, ciętych, a zarazem pełnych najgłębszej empatii komentarzy. Piszę, “spróbujcie się zaprzyjaźnić”, bo możliwe, że się to nie uda. Jacek Pałasiński ma 4999 przyjaciół na Facebooku i wygląda mi to na liczbę nieprzekraczalną. Wesołych świąt, moi mili, nie zapomnijmy postawić na stole pustego talerza dla bezdomnego, chorego i głodnego uciekiniera, bo może uda mu się do nas dotrzeć. Pan Jacek też o to prosi, choć brzmi w tej prośbie inny ton niż w tym, co ja tu napisałam, choć słowa są te same. Zresztą sami zobaczcie. Anna Alboth with refugees in Narewka, Poland, near the Belarus border. ‘We cannot take people with us or drive them to a safe place. That would be a criminal act.’ Photograph: Jana Cavojska/SOPA/Rex/Shutterstock Jacek Pałasiński, Drugi Obieg, Facebook, czwartek, 16 grudnia 2021 „Guardian” publikuje dramatyczny artykuł Anny Alboth, wolontariuszki z Grupy Praw Mniejszości. Przeczytajcie! Anna Alboth W mojej głowie ciągle trwa myśl: „Mam w domu dzieci, nie mogę iść do więzienia, nie mogę iść do więzienia”. Polityka jest poza moim zasięgiem i poza zasięgiem ofiar na granicy polsko-białoruskiej. To ironia losu, że na tej granicy zgromadziło się ponad 50 ekip medialnych, ale Polska jest jedynym miejscem w UE, gdzie dziennikarze nie mogą swobodnie zbliża się sroga północnoeuropejska zima, a moje palce marzną w ciemne, śnieżne graniczna pokazuje przepaść między tym, co legalne, a tym, co moralne. Przebija wysiłki tych, którzy działają na rzecz ratowania życia. Jedyne, co możemy zrobić my, aktywiści w lasach na granicy polsko-białoruskiej, to zanieść wodę, żywność i ubrania zdesperowanym ludziom. Jednak wykonanie tego podstawowego aktu humanitarnego wymaga ukrycia. Musimy się ukrywać i przekradać przez lasy. Zwrócenie uwagi straży granicznej, policji czy wojska wymusiłoby kolejne drzew spotkałam różne grupy: rodziny, matki z dziećmi, ojców z niepełnosprawnymi dziećmi, osoby starsze i osoby z najsłabszych mniejszości świata – etnicznych, religijnych i LGBTQ+. Szukali wolności, ale od sierpnia są wypychani na Białoruś 5, 10, a nawet 15 nocne spacery mam na sobie duży plecak pełen termosów z ciepłą zupą, skarpetek, butów, kurtek, rękawiczek, szalików, czapek, plastrów, lekarstw i powerbanków. Chodzę w ciemności i chowam się za drzewami, gdy słyszę helikoptery lub widzę reflektory policji. Słyszę plusk zupy w pojemnikach na plecach, słyszę mój oddech – nikt nie nauczył mnie skradania się i niewidzialności, jak zawodowego żołnierza. Od lat zajmuję się prawami człowieka, odwiedziłam większość granic UE i obozy dla uchodźców, ale nigdy nie bałam się, że podczas poruszania się trzeszczą gałązki pod moimi stopami ani tym, że szeleszczą drzewa nad moją osobistych historii i dowodów zebranych przez Minority Rights Group International wraz z kolegami z Grupy Granica, sojuszu 14 polskich organizacji społeczeństwa obywatelskiego reagującego na kryzys, wiemy, że co najmniej 5000 osób było w lasach i że obecnie jest tam co najmniej 1000. Jesteśmy w kontakcie ze wszystkimi: zdesperowanymi ofiarami obrzydliwej gry o władzę między każdym razem, gdy odpowiadamy na telefon od kogoś w potrzebie, jego matki wciąż w Iraku lub Afganistanie, albo kuzyna z Berlina, zabieramy plecaki na ramiona i ruszamy. Dzień i noc – długo po tym, jak świat stracił zainteresowanie. Czasami szukamy ludzi godzinami. Czasem, ze względów bezpieczeństwa, wielokrotnie zmieniają miejsce pobytu. Czasem starsze babcie lub małe dzieci, które nie mają już sił na chodzenie, utknęły na polskich bagnach. Teraz, gdy lasy pokrywa śnieg, a ludzie nie mogą do nas dzwonić, bo ich telefony zostały zniszczone przez polską armię, używamy kamer przerażone oczy, wycieńczone twarze, ciała zniszczone zimnem, rozpaczliwie pozbawione odporności po tygodniach spędzonych w lodowatym, wilgotnym lesie. Zamarznięci, spragnieni, głodni ludzie. Nie miałam pojęcia, co oznacza głód. Dawałam kawałek czekolady moim dzieciom, kiedy narzekały przed obiadem. Czytałam statystyki ubóstwa i podręczniki do historii. Nic nie wiedziałem o na granicy polsko-białoruskiej nie jedli od tygodni. Co kilka dni, po gwałtownym odepchnięciu ich od zasieków z drutu kolczastego, mogą dostać starego ziemniaka od białoruskiego żołnierza, jeśli mają pieniądze. Podzielą się tym z dziećmi. Od wielu dni nie mają nic do picia. Albo piją wodę bagienną lub deszczową, która powoduje skurcze żołądka i ogłuszający ból głowy, jeszcze bardziej ich osłabiając. Pozostawienie im wystarczającej ilości jedzenia i wody na kilka dni jest niemożliwe: nikt nie ma siły, by tyle dźwigać. Nie możemy zabrać ze sobą ludzi ani odwieźć ich w bezpieczne miejsce. To byłby czyn przestępczy. Ale pozostawienie tych ludzi na pastwę powolnej śmierci nie jest jest Czerwony Krzyż, Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Migracji i agencja ONZ ds. uchodźców? Te organizacje, które działają nawet w strefach wojennych? Czyż zabiera się żywność i wodę najbardziej niebezpiecznym przestępcom? Czy 5-letnia Elina jest bardziej niebezpieczna, kiedy jest mniej godna? Ma epilepsję, ale nie ma lekarstwa. Spotkałam ją w lesie z dziewięcioma innymi Kurdami, wszyscy bez butów. Przetrwali wojny i naloty w ojczyźnie, ale mogą zamarznąć na śmierć w polskim lesie. Podczas każdego odepchnięcia polscy i białoruscy oficerowie zabierają im wszystko: pieniądze, ubrania i w kontakcie. Jeśli uda im się ukryć swoje telefony, możemy się komunikować. Dzielą się zdjęciami i filmami białoruskich psów. Pokazują mi kąsane rany, jeśli spotkamy się po polskiej stronie. Płaczą. Proszą o radę. Nie chcą opowiadać swoim rodzinom o swojej trudnej sytuacji, ale potrzebują kogoś, z kim mogą porozmawiać.„Piąty push-back. Przy szóstym się zabiję”.„Straciłem syna, ma astmę. [Ostatni raz, kiedy dzwonił to [było] trzy dni temu. Wiesz gdzie on jest?”“Kiedy przyjdziesz? Czy masz wodę? Nawet kroplę?”Poddani kampanii dezinformacyjnej uchodźcy otrzymują sprzeczne doniesienia służb białoruskich, które rozpowszechniają formularze o osiedleniu się w Polsce lub Niemczech. Budzi to nadzieje na bezpieczną podróż. Ale prawdziwym celem jest rozbicie ich na polskiej granicy, aby wywierać presję na UE. Niektóre niepokojące doniesienia sugerują, że migranci są zmuszani do udziału w przemocy w ramach białoruskich prób prowokowania polskich eskalację przemocy, my, aktywiści w lasach, pragniemy przypomnieć światu, że uchodźcy nie są agresorami. Są zakładnikami reżimu Łukaszenki, który wykorzystuje ich do swoich przysyłają mi wiadomości: „Gdzie mam wysłać ciepłe i ciemne ubrania?” „Jaka jest sytuacja na granicy? Media pokazują nam tylko filmy autorstwa polskiego ministerstwa lub władz białoruskich”. „Płaczę, kiedy kładę dzieci do snu. Proszę, napisz coś, co może pomóc”.Dunja Mijatović, komisarz Rady Europy ds. praw człowieka, spędziła cztery dni w Polsce i przyjechała z nami w teren. Powiedziała: „Największą siłą ruchu pomocy uchodźcom i uchodźcom z pogranicza polsko-białoruskiego są mieszkańcy okolicznych miejscowości – w strefie zagrożenia i przy niej. To ich współczucie i empatia przedłuża życie ludzi w lesie. Ich odwaga i bezinteresowność. Ich dobro ratuje życie”.Oczywiście inni widzą to inaczej: ludzie pomagający na granicy to „wrogowie narodu”, „agenci Łukaszenki”, „winni niszczenia wartości europejskich”, „ci, którzy zapraszają tu terrorystów”.Jesteśmy winni, że spragnionym zostawiamy w lesie bukłaki z wodą. Jesteśmy winni dzielenia się zupą. Wkładania butów na zmarznięte stopy, które nie mogły się już ruszyć. Jeśli pomaganie jest nielegalne, czy w ogóle rozumiemy, czym jest przestępstwo”? ***Cóż może dodać autor Drugiego Obiegu, piszący o sobie świąt Bożego Narodzenia, klerze! Wesołych świąt, katolicy!Spokojnych i radosnych świąt, bardzo religijne sfery partyjno-państwowe!Pogodnych, rodzinnych świąt Polacy! Nie zapomnijcie o dodatkowym talerzu na wigilijnym stole! *** Przypominam: Tu można wpłacać pieniądze, które naprawdę dotrą do tych, niosących pomoc tam na granicy: Grupa Granica. Wpłacajcie! Do zakończenia aktualnej zbiórki zostało jeszcze 7 dni! To dzięki naszym wpłatom osoby w terenie, ale też prawnicy, psycholodzy i cała armia dobrych ludzi może robić to, co robi. Dziękuję:

B, Budka Suflera Budka Suflera - Na brzegu światła Podnoszę oszczep, jak jaskółkę srebrną by poleciała za twoim spojrzeniem podnoszę wiosła, spływa z nich woda za kroplą kropla, jak włos syreny. Przeciwnik leży, do maty przypięty jak dąb rzucony przez wiatr na równinę... Na brzegu światła, na brzegu ciemności Budka Suflera B, Budka Suflera Budka Suflera - Nie ma słów Nie, nie ma słów, które opowiedzą O krwi zbuntowanej, pędzącej, Przez korytarze żył do zwycięstwa Przez korytarze żył do zwycięstwa! Nie, nie ma słów, które opowiedzą O sile twych mięśni napiętych Gdy rozpoczynasz bieg do zwycięstwa, Budka Suflera B, Budka Suflera Budka Suflera - Kwadratura koła Nie ma nic tylko woda, woda, piasek i wiatr; Kryształowy pył gładzi zmęczoną twarz; Nie ma nic tylko niebo, niebo, miraże fal; Nie ma nic tylko myśli, myśli i jakiś żal; Nie ma nic, znowu tłum nieznaczący dla Ciebie nic; Co to jest, skąd ten ból, czemu ciągle musisz tu tkwić; Nie ma nic, ślady stóp znikające w błękitnej mgle; Budka Suflera B, Budka Suflera Budka Suflera - Niewiernej dziewczynie Zamykam znów mój hotel snu Mieszkałem w nim tak wiele dni Że zapomniałem już dlaczego chciałem śnić Doganiam tempo zwykłych spraw nie rozumiejąc wciąż Jak tramwaj chcę zatrzymać świat by znów do niego wsiąść Nie łatwo mi odtworzyć owe dejavu Za firanki słów zaledwie promyk lśni Nie dojdę prawdy nigdy już B, Budka Suflera Budka Suflera - Budzimy do życia Sędzia już odgwizdał drugą połowę życia, ale nam się w piłkę nadal chce grać. Bo jest taka liga, co się nie ściga, Wcale nic nie bierze tylko chce dać. Nasza izba wyższa, co się nie wywyższa, Na stadionach świata zamieszać chce. Chętnie z siebie damy te kilogramy, 2011 B, Budka Suflera Budka Suflera - Obraz bez ram Dziś znowu widziałem obraz bez ram, Choć byłem ślepcem pośród was, A wszystko w pokoju było bez zmian, Muzyka miała twoją twarz. Dziś znowu kamieniem spadałem w dół, Szukając dłoni twych we mgle, A wszystko, co było, kładłem na stół, Budka Suflera B, Budka Suflera Budka Suflera - Jestem stąd Spłynął do mnie cicho jak pajęcza nić Cień na ścianie usiadł, kształty miał jak ptak Jeszcze nie dotarło do mnie czy się mam bać A na kołdrę opadł dziwny, jasny blask Wstałem, chciałem nalać, rozdać karty dla dwóch Czy to jest możliwe stracić głowę aż tak Stał dostojny, cichy w oczy patrząc mi wprost 1988, Budka Suflera B, Budka Suflera Budka Suflera - Zdarzenie Może się zdarzyć, że pod twój dom Ktoś przyjdzie i powie tak: Czekam na twoją pomocną dłoń Daj mi nadziei choć znak, zrozumienia znak A ty powiedz mu: to moja dłoń A ty powiedz mu to jest twój dom Dziel ze mną wszystko każdego dnia Budka Suflera B, Budka Suflera Budka Suflera - Ślady na piasku Patrz, co zostało, Popatrz, jak mało, Jakiś kwiat, jakiś list, W piasku ślad... Brzeg coraz dalej I wyższe fale, Twardy ląd,jasny ląd, Budka Suflera B, Budka Suflera Budka Suflera - Dzień Robinsona On nie miał żalu, fartu i pieniędzy, A serca tyle, że garściami tylko brać, Nie bywał w domu i nie zbierał złomu, A domu nie miał i nie pytał, czemu tak. Oprócz ognia, ognia, który w nas, Woła nadzieją: miejsce jest na fart, Władco ognia, ognia, który w nas, Budka Suflera B, Budka Suflera Budka Suflera - Bar echo Na końcu Twego świata, gdy stygnie żar, I nie ma już dla Ciebie nagród i kar, Tam całą dobę zawsze, czynny jest bar, Bar echo Bywasz w nim na okrągło, chodź to nie mus, Z głośników płynie stary, ograny blues, I prawię czujesz że spełnienie jest tuż, B, Budka Suflera Budka Suflera - Podarowany dzień Tak na oko zwykły przecież dzień, Zwykłe miasto, ludzie, niebo, Tylko znowu dałaś temu sens, Wiem gdzie idę, czego szukam, Czego chcę, po co wśród was tkwię, Czego chcę, po co wśród was tkwię? Słów już nie ma, tylko wielki film, Budka Suflera

Join others and track this song Scrobble, find and rediscover music with a account Sign Up to Do you know a YouTube video for this track? Add a video Length 2:12 Lyrics Add lyrics on Musixmatch Lyrics Add lyrics on Musixmatch Do you know any background info about this track? Start the wiki Related Tags Add tags Do you know a YouTube video for this track? Add a video

Wśród nocnej ciszy tekst. Tekst Kolędy: Wśród nocnej ciszy. Wśród nocnej ciszy głos się rozchodzi: Wstańcie, pasterze, Bóg się wam rodzi! Czym prędzej się wybierajcie, Do Betlejem pospieszajcie. Przywitać Pana. Poszli, znaleźli Dzieciątko w żłobie. Z wszystkimi znaki danymi sobie. Wśród nocnej ciszy Wśród nocnej ciszy (Album mp3) Oceń produkt jako pierwszy Czas trwania: 00:06:04 Data premiery: 2015-10-27 Oferta : 3,49 zł 3,49 zł Produkt cyfrowy Opłać i pobierz Posłuchaj i kup Posłuchaj i kup Dane szczegółowe Dane szczegółowe Tytuł: Wśród nocnej ciszy Wykonawca: Kolęda (Karaoke) Dystrybutor: GreatArt Gatunek: Pop Data premiery: 2015-10-27 Rok wydania: 2015 Liczba płyt: 1 Format: MP3 Wersja: Aranżacja muzyczna Recenzje Recenzje Wystąpił problem z dodaniem recenzji. Spróbuj ponownie później. W przypadku naruszenia Regulaminu Twój wpis zostanie usunięty. Dziękujemy za dodanie recenzji Podziel się na Facebooku Właśnie zrecenzowałem Wśród nocnej ciszy Zobacz także Inne tego wykonawcy Popularne w tej kategorii .