W Urzędzie Wojewódzkim w Bydgoszczy odbyła się konferencja prasowa na temat aktualnego stanu wdrażania reformy edukacji. W briefingu uczestniczyli wojewoda kujawsko-pomorski Mikołaj Bogdanowicz, kujawsko-pomorski kurator oświaty Marek Gralik i dyrektor Wydziału Nadzoru i Kontroli Agnieszka Makara.
Książki Inforteditions Oprawa: Miękka ze skrzydełkami Opis Spis treści:WstępCzęść pierwszaPOCZĄTEK ? ROZWÓJ ? EWOLUCJA I Armia rzymska w przeddzień reformy Mariusza II Mariusz ? człowiek, który odmienił oblicze armii rzymskiej III Przyczyny reformy Mariusza IV Reforma wojskowa Mariusza ? czas wielkich zmian w armii rzymskiej V Zmiany w organizacji sił zbrojnych VI Zmiany w uzbrojeniu i wyposażeniu bojowym VII Zmiany w taktyce walki InterludiumREFORMA MARIUSZA JAKO POMOST MIĘDZY PRZESZŁOŚCIĄ A PRZYSZŁOŚCIĄ ARMII RZYMSKIEJCzęść drugaKONTYNUACJA ? NASTĘPSTWA ? EFEKTY I Kontynuatorzy reformy i następcy Mariusza II Konsekwencje i znaczenie reformy Mariusza ZakończenieZałączniki Wykaz skrótów Bibliografia O książce:Na czym polegała reforma wojskowa Mariusza? Kim był Mariusz? Starożytny Rzym. Burzliwa epoka schyłku republiki. Ostatnie lata II w. Imperium Rzymskie stoi na krawędzi kryzysu. Sytuacja jest krytyczna. Rozdartej wewnętrznymi sprzecznościami republice zagraża inwazja Germanów. Jugurta, przebiegły król Numidii, skutecznie hamuje postępy legionów w Afryce, korumpuje arystokrację senatorską, a nawet wieszczy rychły upadek Wiecznego Miasta. Obywatelska armia rzymska, będąc naznaczona piętnem rozkładu, nie spełnia pokładanych w niej oczekiwań. W odpowiedzi ambitny konsul Gajusz Mariusz (C. Marius) rozpoczyna reformę wojskową. Sięga po rozwiązanie, które odmieni losy republiki. Mariusz (156?86 r. to jedna z najwybitniejszych postaci w dziejach antycznego Rzymu. Siedmiokrotny konsul, aktywny wódz i polityk, pogromca Jugurty i Germanów, obrońca rzymskiej cywilizacji, weteran wielu wojen, wuj Cezara. Reformator sił zbrojnych, który zapoczątkował długotrwały proces reformy wojskowej. Stopniowo, w ciągu kolejnych lat i dekad, Rzym przeżywa narodziny i rozwój profesjonalnej armii. Wojsko z poboru, oparte na milicyjnych zasadach, zostaje zastąpione przez armię zawodową. Następuje uproszczenie organizacji, ujednolicenie uzbrojenia i konsolidacja taktyki. Model nowego rzymskiego legionu będzie wzorcem dla późniejszych formacji zbrojnych, nie omijając systemów wojskowych współczesnego świata...O autorze: Andrzej Graczkowski (1971), doktor nauk humanistycznych w zakresie historii, absolwent Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, oficer rezerwy Wojska Polskiego, z zawodu nauczyciel, z wykształcenia historyk, przyrodnik, geograf. Pasjonat wojskowych dziejów antycznego Rzymu. Autor książki Armia rzymska w okresie schyłku republiki: organizacja, uzbrojenie, taktyka (Toruń 2009) oraz serii artykułów poruszających ten temat, opublikowanych na łamach czasopisma ?Nowy Filomata?. Zainteresowania dotyczące starożytności, tajemnic historii i zagadek przeszłości łączy z edukacją regionalną, obejmującą rodzinną Ziemię Dobrzyńską. Członek Dobrzyńskiego Towarzystwa Naukowego. Regularnie publikuje w ?Roczniku Dobrzyńskim?. Szczegóły Tytuł O reformie wojskowej Mariusza Podtytuł Narodziny i rozwój armii zawodowej w starożytnym Rzymie (II?I w. Oprawa Miękka ze skrzydełkami Podobne z kategorii - Książki Darmowa dostawa od 199 zł Rabaty do 45% non stop Ponad 200 tys. produktów Bezpieczne zakupy Informujemy, iż do celów statystycznych, analitycznych, personalizacji reklam i przedstawianych ofert oraz celów związanych z bezpieczeństwem naszego sklepu, aby zapewnić przyjemne wrażenia podczas przeglądania naszego serwis korzystamy z plików cookies. Korzystanie ze strony bez zmiany ustawień przeglądarki lub zastosowania funkcjonalności rezygnacji opisanych w Polityce Prywatności oznacza, że pliki cookies będą zapisywane na urządzeniu, z którego korzystasz. Więcej informacji znajdziesz tutaj: Polityka prywatności. Rozumiem
Reformy Mariusza, czyli długie trwanie historiograficznego mitu. Reformy Mariusza, czyli długie trwanie historiograficznego mitu. Michał N Faszcza. 2021, ResDostępność: Aktualnie niedostępnyOpis produktuSzczegółowe daneRecenzje produktu (0)O reformie wojskowej Mariusza - Andrzej GraczkowskiSpis treści: Wstęp Część pierwsza POCZĄTEK – ROZWÓJ – EWOLUCJA I Armia rzymska w przeddzień reformy Mariusza II Mariusz – człowiek, który odmienił oblicze armii rzymskiej III Przyczyny reformy Mariusza IV Reforma wojskowa Mariusza – czas wielkich zmian w armii rzymskiej V Zmiany w organizacji sił zbrojnych VI Zmiany w uzbrojeniu i wyposażeniu bojowym VII Zmiany w taktyce walki Interludium REFORMA MARIUSZA JAKO POMOST MIĘDZY PRZESZŁOŚCIĄ A PRZYSZŁOŚCIĄ ARMII RZYMSKIEJ Część druga KONTYNUACJA – NASTĘPSTWA – EFEKTY I Kontynuatorzy reformy i następcy Mariusza II Konsekwencje i znaczenie reformy Mariusza Zakończenie Załączniki Wykaz skrótów Bibliografia O książce: Na czym polegała reforma wojskowa Mariusza? Kim był Mariusz? Starożytny Rzym. Burzliwa epoka schyłku republiki. Ostatnie lata II w. Imperium Rzymskie stoi na krawędzi kryzysu. Sytuacja jest krytyczna. Rozdartej wewnętrznymi sprzecznościami republice zagraża inwazja Germanów. Jugurta, przebiegły król Numidii, skutecznie hamuje postępy legionów w Afryce, korumpuje arystokrację senatorską, a nawet wieszczy rychły upadek Wiecznego Miasta. Obywatelska armia rzymska, będąc naznaczona piętnem rozkładu, nie spełnia pokładanych w niej oczekiwań. W odpowiedzi ambitny konsul Gajusz Mariusz (C. Marius) rozpoczyna reformę wojskową. Sięga po rozwiązanie, które odmieni losy republiki. Mariusz (156–86 r. to jedna z najwybitniejszych postaci w dziejach antycznego Rzymu. Siedmiokrotny konsul, aktywny wódz i polityk, pogromca Jugurty i Germanów, obrońca rzymskiej cywilizacji, weteran wielu wojen, wuj Cezara. Reformator sił zbrojnych, który zapoczątkował długotrwały proces reformy wojskowej. Stopniowo, w ciągu kolejnych lat i dekad, Rzym przeżywa narodziny i rozwój profesjonalnej armii. Wojsko z poboru, oparte na milicyjnych zasadach, zostaje zastąpione przez armię zawodową. Następuje uproszczenie organizacji, ujednolicenie uzbrojenia i konsolidacja taktyki. Model nowego rzymskiego legionu będzie wzorcem dla późniejszych formacji zbrojnych, nie omijając systemów wojskowych współczesnego świata... O autorze: Andrzej Graczkowski (1971), doktor nauk humanistycznych w zakresie historii, absolwent Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, oficer rezerwy Wojska Polskiego, z zawodu nauczyciel, z wykształcenia historyk, przyrodnik, geograf. Pasjonat wojskowych dziejów antycznego Rzymu. Autor książki Armia rzymska w okresie schyłku republiki: organizacja, uzbrojenie, taktyka (Toruń 2009) oraz serii artykułów poruszających ten temat, opublikowanych na łamach czasopisma „Nowy Filomata”. Zainteresowania dotyczące starożytności, tajemnic historii i zagadek przeszłości łączy z edukacją regionalną, obejmującą rodzinną Ziemię Dobrzyńską. Członek Dobrzyńskiego Towarzystwa Naukowego. Regularnie publikuje w „Roczniku Dobrzyńskim”. AutorAndrzej GraczkowskiWydawcaInforteditionsKod kreskowy9788365982285Rok wydawnia2019 Nikt jeszcze nie napisał recenzji do tego produktu. Bądź pierwszy i napisz recenzję. Napisz recenzjęWybrane besteslleryNasza cena: 5,50 złKicia Kocia majsterkujeAnita GłowińskaKicia Kocia majsterkuje - Anita GłowińskaKicia Kocia spędza cały dzień z dziadkiem. Dziadek ma zawsze wspaniałe pomysły! Tym razem postanawiają wspólnie zbudować… szafkę dla babci. Kicia Kocia dowie się przy okazji wielu pożytecznych cena: 28,57 złHeartstopperAlice OsemanHeartstopper - Alice OsemanCharlie i Nick chodzą do liceum dla chłopców. Charlie jest wyoutowanym gejem, Nick gra w rugby i jeszcze chwilę wcześniej był zakochany w dziewczynie. Zaprzyjaźniają się ze sobą, dzielą pasjami, odwiedzają w domu. Przyjaciele…Nasza cena: 42,23 złEmpuzjonTokarczuk OlgaEmpuzjon - Tokarczuk OlgaNajnowsza powieść Olgi Tokarczuk – pierwsza po otrzymaniu Literackiej Nagrody Nobla! Najciekawsze pozostaje zawsze w cieniu, w tym, co niewidoczne. Wrzesień 1913 roku, uzdrowisko Görbersdorf (dzisiejsze Sokołowsko na Dolnym…Nasza cena: 5,50 złKicia Kocia zakłada zespół muzycznyAnita GłowińskaKicia Kocia zakłada zespół muzyczny - Anita GłowińskaKicia Kocia bardzo lubi śpiewać. Śpiewa przy myciu zębów, na huśtawce, gdy idzie do przedszkola, a nawet kiedy kładzie się spać. Pewnego razu na spacerze zobaczyła orkiestrę dętą i zapragnęła założyć…Nasza cena: 44,47 złGra KotyJoassin VincentGra Koty - Joassin VincentPodczas gry odwiedzacie 4 krainy ze snów! Spotkacie tam przyjazne koty oraz złowieszcze kruki, które wysyłacie do snów rywali. Wygra osoba z największą liczbą kotów w swoim trudniejszym wariancie rozgrywki spotkacie ćmy,…Nasza cena: 5,50 złKicia Kocia sprzątaAnita GłowińskaKicia Kocia sprząta - Anita GłowińskaKicia Kocia bawi się lalkami, potem klockami i wyciąga bardzo dużo rzeczy. Może jeszcze pobawi się w sklep? Ale dzwoni Pacek i proponuje wyjście na plac zabaw. Tata się godzi, tylko przedtem Kicia Kocia musi posprzątać.…Ubezpiecenie Medicare Po Polsku 2023 | Medicare po Polsku dla Seniorów w Chicago | Ubezpieczenie Zdrowotne | ZADZWOŃ (844) 654-5185 Na wstępie należy jasno podkreślić, że żadne z zachowanych źródeł antycznych nie mówi nic o tzw. reformach Mariusza. Takie określenie jednak pojawia się w historii, z racji na przeobrażenia jakie nastąpiły w armii rzymskiej, a których częścią z pewnością był sam Gajusz Mariusz, konsul piastujący swój urząd od 107 do 101 roku Mariusz, który dopiero co wrócił ze zwycięskiej kampanii przeciwko królowi numidyjskiemu – Jugurcie musiał przygotować wojsko rzymskie na odparcie inwazji Cymbrów i Teutonów. Problemy z werbunkiem Gajusz Mariusz. Przeszedł do historii jako wielki reformator, który zaznaczył się w historii rzymskiej republiki usprawnieniem armii rzymskiej. W historii ugruntowało się przekonanie, że po II wojnie punickiej w Italii pojawił się niż demograficzny, który doprowadził do kryzysu w armii rzymskiej. Źródłem kryzysu rzymskiej wojskowości miały być zmiany społeczno-ekonomiczne na przełomie II i I wieku W wyniku polityki podbojów, która spowodowała napływ niewolników, bogaci właściciele ziemscy tworzyli potężne latyfundia, oferując niskie ceny zboża. W ten sposób drobni właściciele ziemscy, nie byli w stanie konkurować i ubożeli (często ich gospodarstwa były przejmowane); w wyniku czego potencjalne zasoby rekrutacyjne się kurczyły. Takiemu rozwojowi sytuacji próbowali przeciwstawić się w latach trzydziestych i dwudziestych II wieku bracia Tyberiusz i Gajusz Grakchusowie. Obaj zostali jednak zamordowani, z inicjatywy optymatów. Współcześni historycy są nieomal zgodni, że Grakchusowie w dużej mierze wyolbrzymili problem lub stosowali demagogię. Kryzys z pewnością nie był tak poważny, czego dowodzą badania archeologiczne. Po pokonaniu Kartaginy w II wojnie punickiej, ludy italskie które wsparły Hannibala (głównie południe Półwyspu Apenińskiego) zostały ukarana przez Rzym odebraniem części ziem, które zostały upaństwowione, a potem przekazane w dzierżawę. To tutaj rozwinęły się potężne latyfundia, na których pracowały grupy niewolników. Środkowa i północna Italia nadal zdominowane były przez drobnych właścicieli ziemskich (tzw. assidui). Dowodem na to jest cenzus przeprowadzony na przełomie 136-135 – zdolnych do walki w rzymskim wojsku było 317 993 mężczyzn. Była to liczba wystarczająca do obrony państwa i prowadzenia operacji wojskowych, biorąc zwłaszcza pod uwagę fakt, że na czas II wojny punickiej Rzym nie dysponował nawet 300 tysiącami dorosłych mężczyzn (z tego zmobilizowano około 60% ludzi). Tym co najbardziej doskwierało armii rzymskiej w drugiej połowie II wieku był problem z werbunkiem. Wielu Rzymian unikało mobilizacji, z racji na brak profitów ze służby oraz liczne wojny. Senat w odpowiedzi dążył do przedłużenia obowiązkowego okresu służby, aby zachować odpowiednie siły. To jednak powodowało obniżenie morale oraz powszechną niechęć mężczyzn, którzy po zakończeniu wojny powinni byli wracać do swoich gospodarstw oraz kultywować ziemie. Zmęczenie ciągłymi walkami i kampaniami wojennymi było wyraźne. Zaciąg ochotników W historii ugruntowało się przekonanie, że Gajusz Mariusz przekształcił wojsko rzymskie z powszechnego na zawodowe. Nie jest to jednak prawda1. Mariusz podobnie jak inni dowódcy rzymscy tego okresu (np. Scypion Młodszy) musiał mierzyć się z problemami rekrutacyjnymi. Nie porzucił jednak w zupełności poboru powszechnego i w dalszym ciągu do armii werbowano obywateli o odpowiednim cenzusie majątkowym2, czyli takich którzy posiadali majątki ziemskie. Pobór powszechny był potem kontynuowany jeszcze za czasów Sulli, Lukullusa czy Pompejusza na początku I wieku W obliczu jednak olbrzymiego zagrożenia ze strony Cymbrów i Teutonów, Mariusz zdecydował się na zaciąg ochotniczy, będąc w ten sposób zdolny do postawienia się masom barbarzyńskim. Ta praktyka była potem naśladowana przez kolejnych wodzów. Taka zmiana podejścia przewidywała zaciągnięcie do armii obywateli bez ziemi, tzw. proletarii (proletariuszy). W nagrodę za dobrą służbę, która trwała zwykle 16 lat (miles emeritus), mogli otrzymać przydział ziemi. Oficjalnie żołnierz otrzymywał niewielki, ale regularny żołd w wysokości 5 asów dziennie oraz podstawowy ekwipunek. Nadmienić należy, że upowszechnienie się ekwipunku, nie wynikało wyłącznie z reform Mariusza. Był to powolny proces, który wynikał raczej z napływu biedoty do armii rzymskiej, która wymagała wsparcia państwa w zapewnieniu uzbrojenia. Początków tego procesu doszukać się możemy w obniżaniu cenzusu od drugiej wojny punickiej. Dowodem na te twierdzenia są znaleziska archeologiczne, które wskazują masową produkcję uzbrojenia (zwłaszcza hełmów), na którą pozwolić sobie mogło jedynie państwo. Niezaprzeczalny był jednak fakt, że reforma przyniosła ogromną popularność Gajuszowi Mariuszowi wśród biedoty. Wódz wyciągnął rękę do ludzi bez majątku, którzy decydowali się zaryzykować własne życie i zdrowie dla zdobycia jakiegokolwiek dochodu. Armia rzymska, która w drugiej połowie II wieku cierpiała na brak żołnierzy, mogła teraz być stale uzupełniana przez najniższe warstwy społeczne, dla których służba wojskowa była jedyną szansą na przeżycie oraz zdobycie kapitału na przyszłość. Zmiany w strukturze armii rzymskiej Dwaj żołnierze, wyznaczeni jako aquilifer (lewy i środkowy), prowadzą swoje legiony. Na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa - Na tych samych warunkach W celu podniesienia wartości bojowej armii rzymskiej, postanowiono podzielić ją na części składowe. Główną jednostką operacyjną był legion, który miał być odtąd w większości formacją ciężkiej piechoty. Sekstus Pompejusz Festus podaje, że Gajusz Mariusz zwiększył liczebność legionu do 6200 ludzi, co jednak wynikało raczej z potrzeby walki z liczebnym przeciwnikiem3. Legion podzielony został na jednostki taktyczne – tzw. kohorty, które były podstawowymi jednostkami taktycznymi. Nadmienić tutaj jednak należy, że kohorty w użyciu były już wcześniej i nie są całkowitą innowacją Mariusza. Kohorty stosowali już Italikowie, którzy wspierali wojsko rzymskie. Co ciekawe, często stanowili oni większości armii rzymskiej na polu bitwy – w związku z tym można było powiedzieć że dominował system kohort. Kohorty używał także Scypion Afrykański Starszy lub brały one udział w wojnach na Półwyspie Iberyjskim. Gajusz Mariusz był dowódcą rzymskim, który upowszechnił ich użycie, z uwagi na wielkie zwycięstwa nad Teutonami i Cymbrami. Wracając do struktury – na kohortę składały się trzy manipuły, czyli sześć centurii (ok. 600 żołnierzy). Jeden legion liczył 10 kohort. Do kohorty zostali włączeni także velites (w liczbie 120), odgrywający wcześniej jedynie rolę pomocniczą w skali legionu. Lekka piechota stała się więc pełnoprawną częścią kohorty i jej rola częściowo zwiększyła się. Nadmienić należy, że welici tracili na znaczeniu już od drugiej wojny punickiej. Włączenie lekkiej piechoty do zwykłej linii wojsk było naturalnym procesem, który zakończył się za konsulatu Gajusza Mariusza. Pierwsza kohorta legionu była zazwyczaj złożona z najlepszych żołnierzy i stanowiła elitę w legionie. Ogólnie rzecz biorąc prestiż kohorty zwiększał się im bliżej była w numeracji do kohorty „pierwszej”. Mariusz wprowadził jeden typ znaku legionowego – orła (aquila) – symbol Jowisza, który stał się głównym znakiem każdego legionu. Od tego momentu rzymskiemu wojsku zawsze towarzyszył ten symbol. Legioniści grupowali się dookoła orła w bitwie, w marszu, czy też w obozie. Zgubienie lub utrata orła w walce uznawana była za rzecz niezwykle hańbiącą dla całej jednostki. W pierwszej kohorcie każdego legionu wyznaczano żołnierza odpowiedzialnego za legionowy znak. Nazywano go aquilifer. Była to funkcja niezwykle zaszczytna i ceniona przez żołnierzy. Wprowadzono także liczne zmiany w samym szyku wojennym. Liczba trzech linii pozostała niezmieniona, ale teraz tworzyły ją poszczególne kohorty: 4 w pierwszej linii, po 3 w drugiej i trzeciej. W zależności jednak od sytuacji Rzymianie mogli walczyć jedną albo nawet czterema liniami bojowymi (acies simplex, acies duplex itd.). Należy zauważyć, że w ten sposób osiągnięto niezwykle elastyczne i uniwersalne wojsko. W powszechnym przekonaniu uknuło się przekonanie, że Mariusz doprowadził także do ujednolicenia wyposażenia wojsk rzymskich. Tak jak wcześniej zostało wspomniane, wchodzenie do armii rzymskiej biedoty (mówimy o tym od II wojny punickiej) wymagało, aby żołnierze byli dozbrajani przez państwo. To z kolei zrodziło masową produkcję i podobne wyposażenie. Gajusz Mariusz zwiększył jedynie stopień upowszechniania tego samego typu uzbrojenia wśród piechoty, pośrednio niwelując podział na triarii, principes i hastati. Oficjalnie jednak tego podziału nie zniesiono. Podkreślić należy, że popularność zyskał hełm, zwłaszcza typ Montefortino. Kolczuga, choć długa, także była powszechnie używana. Zniknęły nagolenniki, noszone jedynie przez centurionów. Posługiwano się pilum, scutum i gladium oraz dodatkowo sztyletem (pugio). Każdy żołnierz musiał posiadać dwa pila, lekkie i ciężkie. Plutarch z Cheronei przypisał Gajuszowi Mariuszowi innowację w kwestii oszczepu. Modyfikacja polegała na zastąpieniu drewnianym kołkiem jednego z metalowych nitów łączących drzewce z trzpieniem. W momencie uderzenia pilum w cel, trzpień zwisał tylko na jednym nicie i oszczep nie dawał się odrzucić. Gajusz Mariusz miał także odejść od wykorzystania konnicy obywatelskiej i zastosowaniu jazdy obcej; niewykluczone jednak że była ona w użyciu jeszcze w bitwie pod Farsalos w 48 roku Redukcja taborów „Muły Mariusza” niekiedy niosły na swoich plecach od 33 do 44 kilogramów. Po twardym szkoleniu i codziennym drylu wojskowym, legioniści zdolni byli maszerować z takim ciężarem nawet 37, 5 km dziennie. Warto zauważyć, że dawnym legionom zawsze towarzyszył tabory. Te przewoźne obozowiska, przemieszczały się wraz z armią. Wraz z obozowiskiem na taborach przewożono zaopatrzenie i wyposażenie wojska, wraz z taborami przemieszczały się także warsztaty naprawcze sprzętu wojskowego oraz wyżywienie. Były one szczególnie chętnie atakowane przez wrogów, a armia mało elastyczna. Po reformie Mariusza jego żołnierzy nazywano „mułami Mariusza”, ze względu na to, że musieli nosić cały swój ekwipunek na plecach. Pomysł Mariusza zakładał ograniczenie liczby taborów (impedimenta). Od tej pory legionista miał nosić ze sobą narzędzia do prac ziemnych ( sierp, wiklinowy kosz do przenoszenia ziemi, oskard (dolabra) wraz z futerałem, narzędzie do cięcia torfu), naczynia do gotowania (wykonane z brązu garnek i kociołek na wodę), dwa drewniane pale (pila muralia), zwinięty koc, płaszcz oraz rację ziarna i sucharów na 3 lub więcej dni. Całość wraz ze zbroją i uzbrojeniem ważyła według różnych źródeł od 33 do 44 kilogramów. Zwiększenie ekwipunku legionisty umożliwiło zmniejszenie taboru ciągnącego się za armią, a tym samym przekształcenie armii w bardziej mobilną i sprawną organizacyjnie jednostkę. Nadmienić jednak należy, że wciąż to zwierzęta juczne wyznaczały rytm marszu (ok. 5 km/h). Każda drużyna (contubernium) licząca 8 żołnierzy miała 1 muła, który niósł cięższe przedmioty, takie jak skórzany namiot drużyny i żarna. Podsumowanie Reformy Mariusza miały na celu usprawnienie wojsk rzymskich, które miały niskie morale po wczesnych porażkach z barbarzyńskimi Teutonami i Cymbrami. Gajusz Mariusz nie miał zamiaru zmodernizować całej armii rzymskiej. Najlepiej przedstawić ten moment przekazem Plutarcha: […] czynił przygotowania z większą jeszcze gorliwością. Ażeby zaś były skuteczne, zaczął od tego, aby wojska przeszłych wodzów pobłażaniem krnąbrne, do zbytków i rabunków przywykłe, – przyzwyczaić do pracy, szykowności, posłuszeństwa i wstrzemięźliwości. Takowe na wstępie rozwiązania wydały się niedogodne i zbyt ostre, zwłaszcza że ich łagodnym wyglądem i słowami nie chciał, a raczej nie mógł. Był bowiem, jak się już rzekło, nie tylko srogi z postaci, ale i dźwięk głosu miał straszny i przeraźliwy, wymagał karności, a popędliwość jego nie dawała przystępu łagodnym względom i słodkiej wymowie. Ostrość jego wyroków była nieubłagana; w istocie chciał, aby się go bano, i na tym opierał swe postępowanie. Zrazu napotkał wiele sprzeciwu, któryby może mniej stałego odwiódł od przedsięwzięcia; ale jego umysł nie ustępliwy, im więcej znajdował przeszkód, tym dzielniej się wzmagał. Na koniec zwalczył prawie powszechny opór i tego dokonał, iż z czasem nowozaciężni przyzwyczaili się do jego postaci, głosu, pogróżek, i do tego wszystkiego, co ich zrazu odstręczało. Uważając, iż to co czynił, zmierzało jedynie do ich własnego dobra, i zapatrując się na wielkość dzieł, do których ich zaprawiał, dali się powodować, a przeto stali się zdolniejszymi, niż ich poprzednicy, do zwycięstwa nad nieprzyjacielem, który w swoją siłę ufny i już nauczony jak Rzymian zwyciężać, groził całemu państwu ostateczną zgubą. – Plutarch z Cheronei, Mariusz Wykorzystując swoją wiedzę, doświadczenie oraz pewne innowacje stworzył sprawną armię. Armia miała być silna, zdyscyplinowana oraz uniwersalna, gotowa do działań w różnych warunkach, co jak się okazało udało się osiągnąć. Rzymscy legioniści w czasie marszu w trakcie drugiej wojny dackiej. Legioniści niosą cały swój dobytek na plecach. Autor: Radu Oltean Gajusz Mariusz podjął szereg decyzji, aby odpowiednio przygotować swoje legiony na starcie. Większość z nich nie była innowacyjna, jednak skuteczność jego wojsk oraz olbrzymie zwycięstwa odniesione nad Teutonami w 102 roku pod Aquae Sextiae, a rok później Cymbrami pod Vercellae doprowadziły do tego, że wielu dowódców rzymskich zaczęło go naśladować i w dużej mierze taka armia rzymska stała się standardem. Gajusz Mariusz za swoje zwycięstwa otrzymał triumf wraz z Kwintusem Lutacjuszem Katulusem, drugim konsulem roku 102 Pomimo zażegnania niebezpieczeństwa ze strony Germanów, reformy Mariusza miały w przyszłości skutkować również negatywnie. Brak zabezpieczenia weteranów na starość w połączeniu z długotrwałą służbą (początkowo 16 lat) sprawiał, że dowódcy zaczęli poczuwać się do specyficznej odpowiedzialności wobec demobilizowanych żołnierzy. W przyszłości każdy z wodzów (wliczając w to samego Mariusza) będzie zabiegał o nadania ziemi dla swoich legionistów, co spowoduje ich silny, osobisty związek z armią i weteranami. Ci natomiast, dla łupów i nadziałów będą w stanie ważyć się na wszystko, i pójść za swoim dowódcą przeciwko każdemu, nawet Rzymowi.
Rozmowa z gen. dyw. dr Mirosławem Różańskim, aktualnie dyrektorem Departamentu Strategii i Planowania Obronnego MON oraz pełnomocnikiem Ministra ON ds. Wdrażania Nowego Systemu Zarządzania, Dowodzenia i Kierowania Siłami Zbrojnymi Rzeczypospolitej. Podczas rozmowy w naszym zainteresowaniu znajdowała się głównie problematyka dotycząca reformy dowodzenia i kierowania SZ
Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter. O reformie wojskowej Mariusza. Narodziny i rozwój armii zawodowej w starożytnym Rzymie (II-I w. Spis treści: Wstęp Część pierwsza POCZĄTEK – ROZWÓJ – EWOLUCJA I Armia rzymska w przeddzień reformy Mariusza II Mariusz – człowiek, który odmienił oblicze armii rzymskiej III Przyczyny reformy Mariusza IV Reforma wojskowa Mariusza – czas wielkich zmian w armii rzymskiej V Zmiany w organizacji sił zbrojnych VI Zmiany w uzbrojeniu i wyposażeniu bojowym VII Zmiany w taktyce walki Interludium REFORMA MARIUSZA JAKO POMOST MIĘDZY PRZESZŁOŚCIĄ A PRZYSZŁOŚCIĄ ARMII RZYMSKIEJ Część druga KONTYNUACJA – NASTĘPSTWA – EFEKTY I Kontynuatorzy reformy i następcy Mariusza II Konsekwencje i znaczenie reformy Mariusza Zakończenie Załączniki Wykaz skrótów Bibliografia O książce: Na czym polegała reforma wojskowa Mariusza Kim był Mariusz Starożytny Rzym. Burzliwa epoka schyłku republiki. Ostatnie lata II w. Imperium Rzymskie stoi na krawędzi kryzysu. Sytuacja jest krytyczna. Rozdartej wewnętrznymi sprzecznościami republice zagraża inwazja Germanów. Jugurta, przebiegły król Numidii, skutecznie hamuje postępy legionów w Afryce, korumpuje arystokrację senatorską, a nawet wieszczy rychły upadek Wiecznego Miasta. Obywatelska armia rzymska, będąc naznaczona piętnem rozkładu, nie spełnia pokładanych w niej oczekiwań. W odpowiedzi ambitny konsul Gajusz Mariusz (C. Marius) rozpoczyna reformę wojskową. Sięga po rozwiązanie, które odmieni losy republiki. Mariusz (156-86 r. Produkt jest tymczasowo niedostępny Specjalnie dla Czytelników !!! niższe ceny po kliknięciu w poniższy link i wpisaniu hasła do rabatu: imperiumromanum Kup teraz!
RT @ostatnia_misja: Popieracie Państwo nasz projekt obowiązkowego 16- dniowego przeszkolenia wojskowego dla każdego absolwenta szkoły i uczelni posiadającego status zdolnego do służby wojskowej ? Potem przysięga i raz na czas ćwiczenia rotacyjne rezerwy. Mówimy o tym od dawna. Czas zacząć działać. 15 Apr 2023 22:55:33
O reformie wojskowej Mariusza Spis treści:WstępCzęść pierwszaPOCZĄTEK – ROZWÓJ – EWOLUCJA I Armia rzymska w przeddzień reformy Mariusza II Mariusz – człowiek, który odmienił oblicze armii rzymskiej III Przyczyny reformy Mariusza IV Reforma wojskowa Mariusza – czas wielkich zmian w armii rzymskiej V Zmiany w organizacji sił zbrojnych VI Zmiany w uzbrojeniu i wyposażeniu bojowym VII Zmiany w taktyce walki InterludiumREFORMA MARIUSZA JAKO POMOST MIĘDZY PRZESZŁOŚCIĄ A PRZYSZŁOŚCIĄ ARMII RZYMSKIEJCzęść drugaKONTYNUACJA – NASTĘPSTWA – EFEKTY I Kontynuatorzy reformy i następcy Mariusza II Konsekwencje i znaczenie reformy Mariusza ZakończenieZałączniki Wykaz skrótów Bibliografia O książce:Na czym polegała reforma wojskowa Mariusza? Kim był Mariusz? Starożytny Rzym. Burzliwa epoka schyłku republiki. Ostatnie lata II w. Imperium Rzymskie stoi na krawędzi kryzysu. Sytuacja jest krytyczna. Rozdartej wewnętrznymi sprzecznościami republice zagraża inwazja Germanów. Jugurta, przebiegły król Numidii, skutecznie hamuje postępy legionów w Afryce, korumpuje arystokrację senatorską, a nawet wieszczy rychły upadek Wiecznego Miasta. Obywatelska armia rzymska, będąc naznaczona piętnem rozkładu, nie spełnia pokładanych w niej oczekiwań. W odpowiedzi ambitny konsul Gajusz Mariusz (C. Marius) rozpoczyna reformę wojskową. Sięga po rozwiązanie, które odmieni losy republiki. Mariusz (156–86 r. to jedna z najwybitniejszych postaci w dziejach antycznego Rzymu. Siedmiokrotny konsul, aktywny wódz i polityk, pogromca Jugurty i Germanów, obrońca rzymskiej cywilizacji, weteran wielu wojen, wuj Cezara. Reformator sił zbrojnych, który zapoczątkował długotrwały proces reformy wojskowej. Stopniowo, w ciągu kolejnych lat i dekad, Rzym przeżywa narodziny i rozwój profesjonalnej armii. Wojsko z poboru, oparte na milicyjnych zasadach, zostaje zastąpione przez armię zawodową. Następuje uproszczenie organizacji, ujednolicenie uzbrojenia i konsolidacja taktyki. Model nowego rzymskiego legionu będzie wzorcem dla późniejszych formacji zbrojnych, nie omijając systemów wojskowych współczesnego świata...O autorze: Andrzej Graczkowski (1971), doktor nauk humanistycznych w zakresie historii, absolwent Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, oficer rezerwy Wojska Polskiego, z zawodu nauczyciel, z wykształcenia historyk, przyrodnik, geograf. Pasjonat wojskowych dziejów antycznego Rzymu. Autor książki Armia rzymska w okresie schyłku republiki: organizacja, uzbrojenie, taktyka (Toruń 2009) oraz serii artykułów poruszających ten temat, opublikowanych na łamach czasopisma „Nowy Filomata”. Zainteresowania dotyczące starożytności, tajemnic historii i zagadek przeszłości łączy z edukacją regionalną, obejmującą rodzinną Ziemię Dobrzyńską. Członek Dobrzyńskiego Towarzystwa Naukowego. Regularnie publikuje w „Roczniku Dobrzyńskim”. Kategorie: Książki » Publikacje akademickie » Nauki humanistyczne » Wojskowość, Wojny, Militaria » Historia wojskowości, Wojskowi i dowódcy Książki » Publikacje akademickie » Nauki humanistyczne » Historia » Historia powszechna » Historia starożytna » Starożytny Rzym i Bizancjum Książki » Literatura naukowa i popularnonaukowa » Książki naukowe Książki » Publikacje specjalistyczne » Nauki humanistyczne » Wojskowość, Wojny, Militaria » Historia wojskowości, Wojskowi i dowódcy Książki » Publikacje specjalistyczne » Nauki humanistyczne » Historia » Historia powszechna » Historia starożytna » Starożytny Rzym i Bizancjum Redakcja: Anna Grzelak, Witold Grzelak Język wydania: polski ISBN: 9788365982285 EAN: 9788365982285 Liczba stron: 559 Wymiary: Waga: Sposób dostarczenia produktu fizycznego Sposoby i terminy dostawy: Odbiór osobisty w księgarni PWN - dostawa do 3 dni robocze InPost Paczkomaty 24/7 - dostawa 1 dzień roboczy Kurier - dostawa do 2 dni roboczych Poczta Polska (kurier pocztowy oraz odbiór osobisty w Punktach Poczta, Żabka, Orlen, Ruch) - dostawa do 2 dni roboczych ORLEN Paczka - dostawa do 2 dni roboczych Ważne informacje o wysyłce: Nie wysyłamy paczek poza granice Polski. Dostawa do części Paczkomatów InPost oraz opcja odbioru osobistego w księgarniach PWN jest realizowana po uprzednim opłaceniu zamówienia kartą lub przelewem. Całkowity czas oczekiwania na paczkę = termin wysyłki + dostawa wybranym przewoźnikiem. Podane terminy dotyczą wyłącznie dni roboczych (od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni wolnych od pracy). W Rosji trwa przedłużająca się reforma wojskowa, której końca nie widać, pod tym względem warto zobaczyć, jak zreformowano jedną z najbardziej gotowych do walki armii w Europie (na rok 1990). Armia serbska była postrzegana jako gwarant niepodległości Serbii. Rozważano jej porażkę w 1999 roku Cena katalogowa58,00 złOszczędzasz25% (14,59 zł). Szybkie zakupy 1-Click(bez rejestracji)14 dni na łatwy zwrotBezpieczne zakupyOdroczone płatności. Kup teraz, zapłać za 30 dni, jeżeli nie zwróciszKup teraz, zapłać później - 4 krokiPrzy wyborze formy płatności, wybierz opłaci twój rachunek w stronie PayPo sprawdź swoje dane i podaj otrzymaniu zakupów decydujesz co ci pasuje, a co nie. Możesz zwrócić część albo całość zamówienia - wtedy zmniejszy się też kwota do zapłaty ciągu 30 dni od zakupu płacisz PayPo za swoje zakupy bez żadnych dodatkowych kosztów. Jeśli chcesz, rozkładasz swoją płatność na treści: Wstęp Część pierwsza POCZĄTEK – ROZWÓJ – EWOLUCJA I Armia rzymska w przeddzień reformy Mariusza II Mariusz – człowiek, który odmienił oblicze armii rzymskiej III Przyczyny reformy Mariusza IV Reforma wojskowa Mariusza – czas wielkich zmian w armii rzymskiej V Zmiany w organizacji sił zbrojnych VI Zmiany w uzbrojeniu i wyposażeniu bojowym VII Zmiany w taktyce walki Interludium REFORMA MARIUSZA JAKO POMOST MIĘDZY PRZESZŁOŚCIĄ A PRZYSZŁOŚCIĄ ARMII RZYMSKIEJ Część druga KONTYNUACJA – NASTĘPSTWA – EFEKTY I Kontynuatorzy reformy i następcy Mariusza II Konsekwencje i znaczenie reformy Mariusza Zakończenie Załączniki Wykaz skrótów Bibliografia O książce: Na czym polegała reforma wojskowa Mariusza? Kim był Mariusz? Starożytny Rzym. Burzliwa epoka schyłku republiki. Ostatnie lata II w. Imperium Rzymskie stoi na krawędzi kryzysu. Sytuacja jest krytyczna. Rozdartej wewnętrznymi sprzecznościami republice zagraża inwazja Germanów. Jugurta, przebiegły król Numidii, skutecznie hamuje postępy legionów w Afryce, korumpuje arystokrację senatorską, a nawet wieszczy rychły upadek Wiecznego Miasta. Obywatelska armia rzymska, będąc naznaczona piętnem rozkładu, nie spełnia pokładanych w niej oczekiwań. W odpowiedzi ambitny konsul Gajusz Mariusz (C. Marius) rozpoczyna reformę wojskową. Sięga po rozwiązanie, które odmieni losy republiki. Mariusz (156–86 r. to jedna z najwybitniejszych postaci w dziejach antycznego Rzymu. Siedmiokrotny konsul, aktywny wódz i polityk, pogromca Jugurty i Germanów, obrońca rzymskiej cywilizacji, weteran wielu wojen, wuj Cezara. Reformator sił zbrojnych, który zapoczątkował długotrwały proces reformy wojskowej. Stopniowo, w ciągu kolejnych lat i dekad, Rzym przeżywa narodziny i rozwój profesjonalnej armii. Wojsko z poboru, oparte na milicyjnych zasadach, zostaje zastąpione przez armię zawodową. Następuje uproszczenie organizacji, ujednolicenie uzbrojenia i konsolidacja taktyki. Model nowego rzymskiego legionu będzie wzorcem dla późniejszych formacji zbrojnych, nie omijając systemów wojskowych współczesnego świata... O autorze: Andrzej Graczkowski (1971), doktor nauk humanistycznych w zakresie historii, absolwent Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, oficer rezerwy Wojska Polskiego, z zawodu nauczyciel, z wykształcenia historyk, przyrodnik, geograf. Pasjonat wojskowych dziejów antycznego Rzymu. Autor książki Armia rzymska w okresie schyłku republiki: organizacja, uzbrojenie, taktyka (Toruń 2009) oraz serii artykułów poruszających ten temat, opublikowanych na łamach czasopisma „Nowy Filomata”. Zainteresowania dotyczące starożytności, tajemnic historii i zagadek przeszłości łączy z edukacją regionalną, obejmującą rodzinną Ziemię Dobrzyńską. Członek Dobrzyńskiego Towarzystwa Naukowego. Regularnie publikuje w „Roczniku Dobrzyńskim”.EAN: 9788365982285RedakcjaGrzelak Witold, Grzelak AnnaPodtytułNarodziny i rozwój armii zawodowej w starożytnym Rzymie (II–I w. o produkt RT @MON_GOV_PL: Trwa odprawa wicepremiera @mblaszczak z dowódcami,szefami Wojskowych Centrów Rekrutacji na temat dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej. Podsumowane zostaną dotychczasowe działania związane z rekrutacją do #WojskoPolskie. Rozmowy dotyczą też planów rozwoju nowego rodzaju służby . 29 Jul 2022 Minister Obrony Narodowej wymienił w Sejmie poprawki do ustawy o obronie Ojczyzny. Mariusz Błaszczak dziękował za część z nich wicepremierowi ds. bezpieczeństwa Jarosławowi Kaczyńskiemu. W Sejmie odbyło się pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o obronie Ojczyzny. Mariusz Błaszczak powiedział, że część pomysłów jest autorstwa Jarosława Kaczyńskiego. Szef MON dodał, że wicepremier ds. bezpieczeństwa przyczynił się do powstania „kilku przełomowych poprawek”. Jedną ze zmian jest to, aby wydatki na zbrojenia osiągnęły w 2023 r. 3 proc. PKB, a nie 2,5 proc. jak pierwotnie planowano. Minister obrony narodowej wspomniał też o reformie administracji wojskowej. – Z uwagi na sytuację na Ukrainie liczebność terenowych organów administracji wojskowej ma zostać utrzymana. To jest kolejna z poprawek – mówił Błaszczak. Wyjaśniał, że zmienią się zadania. Zostawiony zostanie przepis, który umożliwi szefowi MON „dokonanie stosownych zmian, pod rządami nowej ustawy, w drodze rozporządzenia, po analizie funkcjonowania tych organów”. Mariusz Błaszczak o poprawkach do ustawy Jarosława Kaczyńskiego Błaszczak tłumaczył, że celem tej poprawki jest, aby „w sytuacji zagrożenia i wojny, jaka toczy się na Ukrainie, system mobilizacyjny nie uległ żadnemu uszczerbkowi”. – System nie będzie reorganizowany, ale zostawiamy możliwość, aby stało się to w przyszłości – podsumował wątek minister obrony narodowej. Polityk kontynuował, że kolejna poprawka dotyczy gwarancji Skarbu Państwa dla Banku Gospodarstwa Krajowego z tytułu emisji obligacji. – Obligacje emitowane przez BGK na rzecz funduszu będą objęte gwarancjami Skarbu Państwa. To jest działanie skierowane w tym kierunku, aby papiery wartościowe były bardziej atrakcyjne – powiedział Błaszczak. Ustawa o obronie Ojczyzny wejdzie wcześniej w życie Szef MON zaznaczał, że przyśpieszone zostanie również wejście w życie ustawy. Stanie się to 30 dni po momencie ogłoszenia. Z kolei akty wykonawcze zaczną obowiązywać po upływie 18 miesięcy. Wprowadzona zostanie również poprawka umożliwiająca żołnierzom Wojska Polskiego dostęp do świadczeń medycznych w placówkach medycznych poza kolejnością. – Prawo to nie narusza uprawnień innych świadczeniobiorców posiadających prawo do korzystania poza kolejnością ze świadczeń opieki zdrowotnej, wynikające z przepisów tej ustawy – podkreślił Błaszczak. Chodzi o kombatantów czy kobiety w ciąży. Oprócz tego będą również poprawki legislacyjne. Sejm skierował rządowy projekt ustawy o obronie Ojczyzny do komisji obrony narodowej celem ponownego rozpatrzenia. Czytaj też:Opozycja poprze ustawę Kaczyńskiego? „Nie upierajmy się przy każdym słowie i zdaniu”Opis Spis treści: Wstęp Część pierwsza POCZĄTEK – ROZWÓJ – EWOLUCJA I Armia rzymska w przeddzień reformy Mariusza II Mariusz – człowiek, który odmienił oblicze armii rzymskiej III Przyczyny reformy Mariusza IV Reforma wojskowa Mariusza – czas wielkich zmian w armii rzymskiej V Zmiany w organizacji sił zbrojnych VI Zmiany w uzbrojeniu i wyposażeniu bojowym VII Zmiany w taktyce walki Interludium REFORMA MARIUSZA JAKO POMOST MIĘDZY PRZESZŁOŚCIĄ A PRZYSZŁOŚCIĄ ARMII RZYMSKIEJ Część druga KONTYNUACJA – NASTĘPSTWA – EFEKTY I Kontynuatorzy reformy i następcy Mariusza II Konsekwencje i znaczenie reformy Mariusza Zakończenie Załączniki Wykaz skrótów Bibliografia O książce: Na czym polegała reforma wojskowa Mariusza? Kim był Mariusz? Starożytny Rzym. Burzliwa epoka schyłku republiki. Ostatnie lata II w. Imperium Rzymskie stoi na krawędzi kryzysu. Sytuacja jest krytyczna. Rozdartej wewnętrznymi sprzecznościami republice zagraża inwazja Germanów. Jugurta, przebiegły król Numidii, skutecznie hamuje postępy legionów w Afryce, korumpuje arystokrację senatorską, a nawet wieszczy rychły upadek Wiecznego Miasta. Obywatelska armia rzymska, będąc naznaczona piętnem rozkładu, nie spełnia pokładanych w niej oczekiwań. W odpowiedzi ambitny konsul Gajusz Mariusz (C. Marius) rozpoczyna reformę wojskową. Sięga po rozwiązanie, które odmieni losy republiki. Mariusz (156–86 r. to jedna z najwybitniejszych postaci w dziejach antycznego Rzymu. Siedmiokrotny konsul, aktywny wódz i polityk, pogromca Jugurty i Germanów, obrońca rzymskiej cywilizacji, weteran wielu wojen, wuj Cezara. Reformator sił zbrojnych, który zapoczątkował długotrwały proces reformy wojskowej. Stopniowo, w ciągu kolejnych lat i dekad, Rzym przeżywa narodziny i rozwój profesjonalnej armii. Wojsko z poboru, oparte na milicyjnych zasadach, zostaje zastąpione przez armię zawodową. Następuje uproszczenie organizacji, ujednolicenie uzbrojenia i konsolidacja taktyki. Model nowego rzymskiego legionu będzie wzorcem dla późniejszych formacji zbrojnych, nie omijając systemów wojskowych współczesnego świata... O autorze: Andrzej Graczkowski (1971), doktor nauk humanistycznych w zakresie historii, absolwent Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, oficer rezerwy Wojska Polskiego, z zawodu nauczyciel, z wykształcenia historyk, przyrodnik, geograf. Pasjonat wojskowych dziejów antycznego Rzymu. Autor książki Armia rzymska w okresie schyłku republiki: organizacja, uzbrojenie, taktyka (Toruń 2009) oraz serii artykułów poruszających ten temat, opublikowanych na łamach czasopisma „Nowy Filomata”. Zainteresowania dotyczące starożytności, tajemnic historii i zagadek przeszłości łączy z edukacją regionalną, obejmującą rodzinną Ziemię Dobrzyńską. Członek Dobrzyńskiego Towarzystwa Naukowego. Regularnie publikuje w „Roczniku Dobrzyńskim”.
Siemoniak komentował przedstawiony wczoraj przez Jarosława Kaczyńskiego i Mariusza Błaszczaka projekt ustawy reformującej armię. Zakłada on wzrost liczebności żołnierzy do 250 tys. i dobrowolną służbę wojskową. Czytaj więcej Zdaniem polityka PO na to, jak obecnie wygląda armia, duży wpływ miał okres, gdy szefem MON był Antoni Macierewicz, gdy z wojska zwolniono lub sami odeszli doświadczeni oficerowie i dowódcy. Według Siemoniaka strat z tego okresu nie odrobiono. - Nikt nie wrócił, nikt nie podjął realnych tematów modernizacyjnych - mówił. Siemoniak skrytykował plany reformy, która w dużej mierze - jak podczas wczorajszej konferencji prasowej zapewniał obecny szef MON Mariusz Błaszczak - jest zasługą wicepremiera ds. obronności Jarosława Kaczyńskiego. - Nie wiem, czemu politycy PiS, prezes, tkwią w takim staroświeckim przekonaniu, że na nas uderzy milionowa armia z czołgami. Dziś wystarczy kilkanaście, kilkadziesiąt uderzeń rakietowych - mówił gość TVN24. Siemoniak stwierdził, że zapowiedź znacznego zwiększenia liczebności armii - do 250 tys. żołnierzy zawodowych - jest efektowną propagandą. Rząd nie zaproponował bowiem konkretnej ścieżki, jaką chce dotrzeć do tego poziomu ani nie przedstawił żadnych wyliczeń finansowych. Zapowiedział jedynie, że reforma będzie finansowana z Banku Gospodarstwa Krajowego i zysku NBP. - Oceniam, że poziom 150 tysięcy żołnierzy zawodowych przy kilkusettysięcznych rezerwach, które regularnie ćwiczą, to jest dla Polski poziom absolutnie wystarczający - powiedział Siemoniak. - To rezerwy wygrywają wojny - dodał.
.
